من نمی دانم که این روزها تو نیستی یا من نیستم یا هر دو نیستیم و یا هر دو هستیم و از هم بی خبریم... فقط می دانم که وقتی به تنهایی خویش برمی گردم جای خالیت را احساس می کنم. نبودنت بسیار سخت و سنگین شده است. اگرچه شاید گاهی تلاش می کنم که فکر کنم تو دلت نمی خواهد که باشی.

راستش از اینکه فکر کنم دیگران هم از تو سهم می برند، رنج می برم. دلم می خواهد تو تنها و تنها برای من باشی و من تنهای تنها برای تو. گرچه به تو حق می دهم که برای همه باشی... چون تو به هر حال خیلی مهربانی و از سر من زیادی! و تازه دیگران، از من که اینقدر کوچکم هم کلی سهم می برند.

راستش را بخواهی گاهی فکر می کنم حتی بیشتر از تو. و با اینکه فکر نمی کنم اهل تلافی کردن باشی ولی همه تقصیرها را گردن خودم می اندازم. می گویم اگر من بخواهم فقط مال تو باشم، تو هم احتمالاً کم کم فقط مال من می شوی. اگرچه اولش بعید به نظر می رسد، اما کافی است که فکر کنم تو، برای من آنقدر متفاوت خواهی بود، که تویی که برای من است برای هیچ کس دیگر نیست. یعنی تو نه تنها فقط مال من هستی بلکه اصلاً در ذهن هیچ کس دیگری نمی گنجی. شاید برای همین است که می گویند همتایی برایت نیست و یکتا هستی. شاید به نظر بیاید که من به تخیلاتم خیلی پایبندم، اما باور کن آن چیزی را که بقیه از تو فهمیده اند، دوست ندارم. به خصوص آنهایی که فکر می کنند یکتایی تو یعنی اینکه هرچه آنها از تو فهمیده اند همه باید همان را دوست بدارند و بپذیرند و باور کن گاهی آنها بیشترین نقش را در دور کردن تو از من دارند.

من را به همه چیز بدبین کرده اند. ولی من برای شکایت نیامده ام. و حرف زدن از آنها را می گذارم برای بعد. امشب هوس کرده ام بی کم و کاست به تو بگویم که باید برگردی. باید به زندگی من بیایی و کمکم کنی. از چه کسی جز خودت می توانم کمک بخواهم؟ چون تو بهتر از هر کسی می دانی فاصله مان زیاد شده است. و بهتر از هر کسی می دانی چقدر انرژی لازم دارم برای دوباره برای تو بودن، و با تو بودن. اینها را از این بابت نمی گویم که فکر کنی دیگر هیچ سوالی برایم مطرح نیست.

خودت خوب می دانی که دلم نمی خواهد عقل نیمه کاره ام را بدهم دست کسانی که جز ادعاهای پوچ چیز دیگری برای بشریت نداشته اند. پس من همچنان سوال می کنم و انتظارم این است که اگر تو فقط مرا دوست می داری و فقط به من می اندیشی و در ذهن تو فقط من نقش اساسی دارم، کمکم کنی که اسیر خواسته های پوچ پوچ گرایان ظاهراً فهمیده ای نشوم که دچار فلسفه "این است و جز این نیست" شده اند و نامش را گذاشته اند "یقین"!

پ.ن۱: مدت‌ها است سخت به این جمله معتقد شده‌ام: رنگین کمان سهم کسانی است که تا آخرین لحظه زیر باران می‌مانند … ایستاده‌ام زیر باران ها.زیر تمام این بارانهای زیبا … هنوز ایستاده‌ام …

پ.ن۲: آّهنگ تقدیر از شادمهر: آخر یه شب این گریه ها سوی چشامو میبره. عطر تنت از پیرهنی که جا گذاشتی میپره. باید تو رو پیدا کنم هر روز تنهاتر نشی. راضی به با من بودنت حتی از این کمتر نشی. پیدات کنم حتی اگه پروازمو پرپر کنی. محکم بگیرم دستتو احساسمو باور کنی...قشنگ بود!